NARLI BAHÇE

Narlı Bahçe'yi arıyordum.

Hangi coğrafyaya ait olduğunu bilebilsem yollara düşmeye hazırdım. Ama bir türlü hatırlayamıyordum: Batıda mıydı Narlı Bahçe, doğuda mı? Uzun yolların ucunda mıydı, burnumun dibinde mi? İçimde miydi, dışım­da mı? Var mıydı, yok muydu?

Kuzeye ve güneye giden yolları büyük denizler kesiyor, rüyalarımda sürekli yer değiştiren Narh Bahçe'nin yolu da bir görünüp bir kayboluyor­du. Gözlerimi yumduğumda kendimi bazen Narlı Bahçe'nin önünde bulu­yordum, ama, tam içeri girip 'bahçede yine mevsim değişmiş' diyecekken uyanıyordum.

Kendimi rüyaların sonsuzluğuna bırakarak Narlı Bahçe'yi bulamaya­cağımı anlayınca, kütüphanelere dadandım. Soğuk ve loş kütüphanelerde rafları taramaya başladım, kalın bulutların arasından süzülen gün ışığıyla girdiğim kütüphanelerden çıktığımda, karanlık basmış, herkes evine çekil­miş oluyordu. Ümitsizliğe kapılıyordum, vazgeçecek oluyordum bu ara­yıştan, ama rüyamda karanlıkta uzanan, içinden anlaşılmaz uğultuların yükseldiği, arada bir, bir yıldızın ışığıyla ağaçlarının dalları pırıldayan Narlı Bahçe'yi görünce heyecanla uyanıyor ve aramaya yeni baştan başla­maya karar veriyordum.

ABLAM

       Ne zaman evimizin önünden motosikletiyle geçse, ablam hemen pencereye koşardı. Ardından da ben. Nam Kadir, derlerdi; öbür Kadirler'den ve delikanlılardan başkaydı. Onun motosikleti gibi kimsede motosiklet yoktu. Kırmızıydı. Pırıl pırıldı. Geceleri rüyalarıma girerdi. Kapının önünde, 'pıt pıt pıt' diye usulca çalışırken görürdüm onu. Ko­şar binerdim, arkamda da ablam. Uçar giderdik.

Nam Kadir, benzin deposunun üzerine hafifçe eğilmiş olurdu; geri­ye taradığı ıslak saçlarıyla, kapkara güneş gözlüğüyle hiçbir pencere­ye bakmadan geçip giderdi sokaktan. Bazen o kadar hızlı geçerdi ki, göremezdik bile. Halıcının kopuk oğlu, derlerdi. Dükkâna bir gün bile uğramadığını, babasının parasını yediğini söylerlerdi. Ablam onun için 'çok yakışıklı' derdi. Artist gibiymiş. Tülünü araladığımız pencerede, onun ardından bakardık. Ablamın gözlerinin içi gülerdi. Sarılır beni öper, öper, öperdi. Küçüktüm, aklım ermezdi. "Canım," derdi bana. Başka zamanlar değil de, nedense Nam Kadir geçtikten sonra söylerdi bunu. Canım. Ablamla aramızda küçük bir oyundu bu; Nam Kadir'in evimizin önünden geçtiğini, bizim de pencereye çıkıp ona baktığımızı hiç kimseye söylemeyecektik. Hele babamla abime hiç. Hele hele abime hiç mi hiç. Annemden hem korkardı, hem de korkmazdı ablam. Çünkü annem Nam Kadir'in sokağımızdan geçtiğini, ablamın da pen­cereye çıkıp ona baktığını hem bilirdi, hem bilmezdi. Ama olsun, hiç kimseye söylemeyecektik. Yemin et, derdi. Valla billa, derdim. İki gö­züm kör olsun de, derdi. İki gözüm kör olsun, derdim. Sarılıp beni göğ­süne bastırır, derin derin içini çekerdi. Ne güzel kokardı ablam. Büyü­yünce benim de öyle bir motosikletim olacaktı ve ablamı arkama bin­dirip çok uzaklara götürecektim.

"KRAVAT" HAKKINDA "İMALI" BİR YAZI

Daracık bir sokaktı; eni olsa olsa bir buçuk metreydi. Uzunluğunu ise tahmin edemiyordum: dükkân alınlıklarına çok ince tahta yükselti­lerle asılmış olan yazma desenli bezler, durmadan uçuşup, sokağın de­rinliğini kavramamı engelliyordu.

Sonu görünmeyen; renkli ve rüzgârlı; ama güneşsiz bu koridora, dik bir yokuşu inerek gelmiştik. Yokuş boyunca bize eşlik eden hafif esinti, sokağa girdiğimizde renkli yazmaları uçuşturan sert bir rüzgâra -bir tür anafora- dönüşmüştü...

Öğlen olmasına karşın, bu tuhaf sokağa adımımızı atar atmaz gü­neş yiti vermişti...

Koridorda ilerlerken, bir ara durup, geri dönüp, çarşıya girdiğimiz deliğe bakmıştım: güneş, bir tüpün ucunda salınan titrek san bir ampul gibiydi.

Size aşağıda - virgülüne dokunmadan - sunduğum öykü, Milliyet Gazetesi'nde, 2 Ekim 1966 Pazar günü yayımlanmış­tı. Ama 1969 yılında, "Çıkmazda'' adlı ikinci kitabımda ona yer vermemiştim. Şimdi, Necati Tosuner kısa pantolonlu öy­külerine geri mi dönüyor diye hiç kaygılanmayın. Çünkü, söy­lemek istediğim çok daha başka...

Gençliklerinde, kedileri hep tekmelemiş arkadaşlarımın artık birer - ya da birkaç - kedisi var. Yok canım, evlerde fare mi kal­dı!.. Evet  evet... Bu bana niçin mi dert oluyor?.. Kimsenin, "Necati, senin 'pati'lerin ne durumda?.." dediği yok!.. Biliyo­rum, "kedi düşmanı" taktılar adımı. Ne yapayım?.. Arkadaşsız mı kalayım?.. Ben de ses çıkarmıyorum.

TNT Ekspres Türkiye tarafından bu yıl ikincisi düzenlenen "İşte Benim Öyküm" yarışmasına başvurular başladı. Konuya ilişkin yapılan yazılı açıklamada, şirketin sosyal sorumluluk projeleri çerçevesinde 8 yıldır gerçekleştirdiği "TNT Ekspres Bilgi ve Kültür Taşıyor" isimli kitap toplama kampanyasının devamında düzenlenen yarışmanın, Türkiye Bilim Merkezleri Vakfı Şişli Belediyesi Bilim Merkezi ve Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği Zeytinburnu Şubesi işbirliği ile gerçekleştirildiği bildirildi.